Oğuz bebek annesiyle ( uzun yoldan gelen yolcu yorgun, hancı yorgun ...)

                                       Tabii, gün geçtikçe büyüyor..

                                        OĞUZ GÜMÜŞ ALBÜMÜ

        26.06.10

        OĞUZ büyüdü. Çok şirin,şirin olduğu kadar hareketli durduğu yerde duramayan bir çocuk.oldu.

     Bu gece, hem yılbaşını kutlayacağız hem de Kurban Bayramının 1. günü olacak.

     Her bayram sabahı ilk ziyaretçilerimiz, Hakkı'cığımın kız kardeşi Kadriye 'ler dir.. Bu bayramda  yine böyleydi. Eşi, iki oğlu ve gelini geldiler. Bu ziyaretleri beni çok mutlu ediyor. Akşama doğru da, Pınar'cığım geldi. Yılbaşına çok sakin, dingin ve huzurlu girdik. Dilerim bütün bir yılı da böyle huzurlu geçiririz.  

Onur'cuğum  Yeni bir yıla gireceğimiz zamana bir kaç saat kala, uykuya yenik düştü. Koltukta uyuyakalmanın masumiyetini yaşıyor.

Gerçi 2007 yılına ayakta " çakkıdı " dansını yaparak girdi.

           Karlı hava olur da, şarap içilmez mi ? O ne güzel ambiyanstır. Karlı havanın serinliğini solurken, içinizi ısıtan şarabın damağınızda bıraktığı buruk lezzet.

           Pınar'ın Eğitim günlerinden birkaç kare ;

                                                                      Çağla - Oğuz - Onur

         Bu fotoğraf benim için çok anlam ifade ediyor. Acısıyla, tatlısıyla ama ışık hızıyla geçen yılların ötesinden üç kardeş olarak büyüyen
         Pınar - Oray - Miray 'ın yavrularını görmek...Onları bir karede buluşturmak. Kendi yaramazlıklarıyla uğraştığımız günler daha dün gibiydi.

                                                5. Temmuz. 2007, Bu fotoğraf için tarihinden başka
                                                hiç bir şey yazmıyorum...

          Canım Annem, Keşap'a  taşındıkları Mayıs ayından bir kaç gün sonra, felç geçirdi. Bu felçle de konuşma yetisini
          kaybetti. ( Telefon da bazen adımı söyleyebiliyor. ) Beni görünce çok ağladı. Bebek gibi.  O'nu çok seviyorum.
                                                                                                                 

8. Kasım. 2007 günü çekilen fotoğrafı.

Sevgili Anneciğime kardeşim bakıyor. Allah ondan razı olsun.Hepimize bakmaya , yetmeye çalışıyor.  Ben de böyle olmayıp, sağlıklı olsaydım. Canım Anneciğimi kimselere bırakmaz, gönlümden geçtiği gibi O'na bakardım. Çünkü  zaman, zaman gerektiği gibi ilgi gösteremediğimizi düşünüyorum. Yaşlılık çok zor. İnsanın bebek gibi ilgi ve sevgi  görmesi gerektiği bir zaman dilimi.

Burada herkes O'nu çok seviyor. Büyükten küçüğe kendisini sevdirmiş. Melek yüzlü, cefakâr Anacığım benim !

Biz de Seni çok Seviyoruz.

Kardeşimin, Keşap 'a taşınma kararını öğrendiğim zaman çok üzülmüştüm. İstanbul gibi bir şehirde doğup büyümesi, burada ki evini bırakıp, eşinin köyüne taşınması kararını hemen kabul edemedim. Tabi ki, kendi hayatları hakkında ki kararı sadece kendileri alabilirler. Bizler bu konu da ancak kendi fikrimizi kendimize söyleyebiliriz. Açıkçası, o günler de Pınar da ben de çok üzülmüştük. Ne zaman ki, buraya geldim; evini yaşadığı çevreyi daha doğrusu yaşadığı doğayı gördüm, ne kadar isabetli bir karar verdiklerini anlamış oldum.

Kardeşimin, harika bir evi var. Her şey çok güzel olmuş. Gece geldiğim için, sabah uyandığım da gördüğüm manzara beni şok etti. Her penceren görünen manzara adeta bir tablo gibi. Evin ön tarafı Karadeniz'e arkası Güre Dağına bakıyor.

     Sağlıklı ve Mutlu olarak uzun yıllar yaşasınlar diliyorum...

Önüne bilgisayarımı koyduğum bir pencere var ki, o pencereden görünen manzara insana ne şiirler ve öyküler yazdırır.

Günün büyük bir bölümünü işte, ben bu manzaranın karşısında bilgisayarımın başında geçiriyorum. Öyle günler oluyor ki, saatler bana yetmiyor.

                                                                  " Her şey yürümek demek değildir. "

diye bir söz söylenmişti bana. Hastalığımın ilk yıllarıydı. Cerrahpaşa hastanesinde, Nöroşirurji Bölümünde Prof. Murat Hancı nın
muayenesinden sonra, umutla yürüyebileceğimle ilgili   ağzından çıkacak lafları beklerken duymuştum  üstelik. Nasıl da ağlayıp isyan etmiştim.     "Tabii kendisi ne bilir, bir anda tekerlekli sandalyeye mahkûm olmanın ne demek olduğunu " diye de bağırmıştım. O günden sonra ki yaşamım da, bu cümlenin ne kadar doğru olduğunu anladığım çok anlarım oldu. Bu da onlardan birisi...

Doğa burada çok zengin ve verimli . İstanbul'da servet ödeyerek aldığımız güzel kokulu Frezyalar burada doğada kendi başına çıkıyor

                           .

Nursel, her gün yürüyüşe çıkıyor. Eve, kucağında bir demet çiçekle dönüyor. Kardelen çiçeğini, ben ilk defa burada gördüm. Bilgisayarımın yanı her gün mis gibi taze çiçeklerle dolu oluyor. Mevsim kış, aylardan  Kasım ama, Frezyaların arasında ki pembe güller.                                 

Geldiğimin ertesi sabahıydı. Hasan ' cığım bana üzerinde çok güzel ve kokulu sarı çiçekleri olan yeşil bir dal getirdi. Giresun fındık vatanı ama bu dal Çay Çiçeği dalıydı.

Giresun'un Keşap ilçesi, çok güzel bir sahil kasabası. Aydınlık ve modern bir halkı var Keşap ' ın. Yerel yönetiminin  plânlı ve programlı çalışması belli oluyor.

                             " Sahil Kasabası " demiştim ya; işte bu kadar güzel manzaralar var Keşap'ta...

   Bu , simgesel fotoğrafta da görüldüğü gibi Keşap ilçesinin temel geçim kaynağı FINDIK. Hem de, Dünyanın en kaliteli Fındığı.burada yetişiyor. Fakat bu verimli topraklarda Fındık'tan başka Mandalina ve Kivi de yetişmekte.  İşte ! Mandalina Bahçeleri...

                         Hakkı'cığım da, Kasım ayında dalından koparıp Mandalina yemenin zevkini çıkarıyor.

                                               Bu da, güzeller güzeli DENİZ kız ve MANDALİNA DALI.

           O gün;
           Canım kadar sevdiğim Babamı, toprağa verdik!  
           Dayanılmaz acılar içindeyim. Taziyeye gelen hemen, hemen herkes " Zaman her şeyin ilâcıdır. Zamanla
           alışacaksınız. " diyor.

           Evet. O gün, doğruluğuna bir nebze olsun inanmadığım daha doğrusu, inanmak istemediğim bu söz,
           oysa ki, ne kadar doğruymuş.

           Unutmak mı ? Asla değil. Günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları kovaladıkça O' un olmadığı bir
           hayata alışıyorsunuz. Bir nevi kabulleniyorsunuz. Yani, zaman size acılarınıza ilâç oluyor.

           Canım Babacığım,
           Bugün, bizlerden ayrılalı tam 20 yıl oldu. Seni hiç unutmadık. Zaten unutulmaktan çok korkardın.
           Şimdi de, seni anıyoruz. Bugün benim ziyaretime Fatoş geldi. Hayatın hep ayni mutlulukta, ilâniha-i
           hiç bitmeyecek  zannettiğimiz günlerde ki, dostlarımızdan, Seher teyzenin kızı. Benim çocukluk, gençlik
           mutlu yıllarımın arkadaşı. Bizimde görüşmeyeli tam 20 yıl olmuş.

           Şimdi, seni konuşuyoruz seni anıyoruz BABACIĞIM. Rahat uyu. Nurlar için de yat. Dünyanın en iyi BABASI.

                                                       Sevgili arkadaşım FATOŞ YILMAZ ( Akyol ) ;

           Canlarım;

21,12,10 Günü , Sevgili ANNEMİ  kaybettim. Acım büyük. Bütün Anneler çocukları için özeldir. biliyorum.Benim Annem de benim için çok ÖZELDİ.O dünyanın en iyi kalpli insanıydı. Emeğini hiç esirgemez,sevgisini karşılıksız verirdi. Hayatı,insanlara hizmetle geçmiş,kalbi iyilikle dolu Özel insandı. O, BENİM CANIM ANNEMDİ. Mekânı cennet olsun. Nurlar için de, huzurla uyusun.

Hafızamdan yazılara dökülmesini istediğim diğer bir konu da, eşim HAKKI'nın  annemin ölüm haberini bana verişi. Kahvaltımı ettikten sonra yanıma bir bardak demli bir çay koyup " Ayfer, bu sabah saat 5 de Annen Babana kavuştu." dedi. Ölüm haberini bir ayrılış olarak değil de, kavuşmak olarak imgeledi. Belki ince bir detay ama benim için çok önemli.